"ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ" - Οι σφαγές ενός αήθους στρατεύματος (βίντεο). Αφήγηση ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΖΟΥΒΑΛΗΣ.

Δείτε το σχετικό βίντεο:

Απόσπασμα από το βιβλίο του Δημήτρη Τζουβάλη, ΟΙ ΣΦΑΓΕΣ ΕΝΟΣ ΑΗΘΟΥΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΟΣ.

Έτος έκδοσης 2024. Απαγγελία Δημήτρης Τζουβάλης.

Το βιβλίο σε έμμετρο 15σύλλαβο, πραγματεύεται τις σφαγές των μαρτυρικών χωριών και πόλεων της Ελλάδας,  κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Πληροφορίες για το βιβλίο:

Εξώφυλλο-οπισθόφυλλο: Θανάσης Βαλαώρας

Φωτογραφίες εξωφύλλων: Λεωνίδας Φραγκούλης

Έμμετρο 15σύλλαβο

Σελίδες: 130

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Με βάση την σφαγή στο Αγρίνιο, από τους Γερμανούς κατακτητές, το βιβλίο περιδιαβαίνει, και αναφέρεται στα γεγονότα, σε όλα τα μαρτυρικά χωριά της Ελλάδας.

Λίγα λόγια για τον λογοτέχνη:

Ο Δημήτριος Τζουβάλης γεννήθηκε στο Νεοχώρι Μεσολογγίου τον Μάρτιο του 1946. Βασική εκπαίδευση στην Κατούνα, Γαλαξείδι, Αμφιλοχία, Αστακό και Αγρίνιο.

Σπούδασε μαθηματικά, πληροφορική και ρομποτική στην Ουψάλα Σουηδίας.

Σπούδασε κεραμική στην Ελλάδα.

Εργάστηκε στον τομέα της Πληροφορικής, στο Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής και στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο, του πανεπιστημίου της Ουψάλας στη Σουηδία και στην Πεσινέ, στην Ελλάδα.

Ασχολείται με το ερασιτεχνικό θέατρο από το 1984.

Ίδρυσε μαζί με άλλους τα λογοτεχνικά περιοδικά Σύνθεση και Εμβόλιμον.

Ίδρυσε μαζί με άλλους το αναγνωρισμένο από το Υπουργείο Πολιτισμού, κοινωφελές ίδρυμα Μη κερδοσκοπικού  χαρακτήρα «Αλλοτροπία».

Γράφει ποιήματα, διηγήματα, μυθιστορήματα, παραμύθια και θέατρο.

Γράφει η Δήμητρα Παρασχαράκη

«Τσαραμ’δαριό». Η εποχική λίμνη του ΖΕΜΕΝΟΥ

 

Με το που λιώνουν τα χιόνια στα βουνά και ειδικά στην αρχή της άνοιξης, σχηματίζεται μια λίμνη στο ΖΕΜΕΝΟ, με το όνομα αυτής ΚΕΡΑΜΙΔΑΡΙΟ  ή Τσαραμ’δαριό  στην τοπική διάλεκτο.

Πολλές οι αναφορές για την περιοχή του ΚΕΡΑΜΙΔΑΡΙΟΥ καθώς και πολλά στοιχεία για την ευρύτερη περιοχή , υπάρχουν στο βιβλίο του ΣΤΑΘΗ ΑΣΗΜΑΚΗ με τίτλο ΣΤΗΝ ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΟΥ ΠΛΕΙΣΤΟΥ

Ακολουθούν μερικές από τις αναφορές :

 Πάνω σε ένα ύψωμα του περάσματος μεταξύ των δύο βουνών, η ύπαρξη μερικών τετραγωνισμένων λίθων φανερώνει ότι η περιοχή είχε πιθανόν προστατευθεί ή οχυρωθεί. Στα δεξιά, η πηγή του Πλειστού και στ’ αριστερά, μια λίμνη με κεραμότουβλα τριγύρω της. 

Κεραμιδαριό Στην περιοχή αυτή βρέθηκαν όστρακα κλασικής - ελληνιστικής περιόδου (μελανά, ερυθρά) και κεραμίδες. 

Ο dr. Habbo Gerhard Lolling, που υπήρξε η πρώτη αυθεντία πάνω στην αρχαία τοπογραφία της Ελλάδος, σε συνδυασμό με το σημαντικό βαθμό γνώσης του και για το παρελθόν και για την εποχή του, στο βιβλίο του:  “Reisenotizen aus Griechenland 1876 und 1877”, Berlin, αναφερόμενος στο ταξίδι του προς Δελφούς γράφει τα εξής:  « […] Από εδώ και πέρα, ο δρόμος για τους Δελφούς είναι ανηφορικός και πιο δύσκολος, στην αρχαιότητα όμως πρέπει να υπήρχε δρόμος για άμαξες, ίσως με τεχνητές  

  Στην κοιλάδα του Πλειστού (Ξαναδιαβάζοντας τις αρχαίες πηγές) ράγες πάνω από τα βράχια, που τέτοιες συνήθιζαν οι αρχαίοι Έλληνες να τοποθετούν σε δύσκολο έδαφος με πολλή κίνηση. Μέσα από μια έρημη κοιλάδα, που περικλείεται δεξιά και αριστερά από γυμνούς βράχους, φτάνει κανείς σε 18 λεπτά από την Τρίοδο σε ένα ρέμα που διασχίζει την κοιλάδα, και από εκεί σε 14 λεπτά στο χάνι του Ζεμενού με τον τεράστιο πλάτανο, 3 λιβάδια και μια πηγή με κρύο νερό. Βρίσκεις εδώ, εκτός από τα συνηθισμένα ποτά (καφέ όχι), ψωμί και κρέας, όχι πάντα όμως.  

Ο Ούλριχς υποθέτει ότι η Αιολίδα και η Κυπάρισσος ταυτίζονται. Ένας άλλος, ασήμαντος όμως τόπος στην κοιλάδα του Πλειστού, ανάμεσα στον Παρνασσό και στην Κίρφι, ήταν η Έραννος. Το Παλαιόκαστρο της Κυπαρίσσου (Αιολίδας;) απέχει μια ώρα από την Αράχοβα. Στην άκρη του λόφου παρατηρεί κανείς ερείπια από πολυγωνικά τείχη, οι πάνω στρώσεις των οποίων αποτελούνταν από αρκετά ιδιόμορφους οριζοντίους λίθους. Ένα ψηλό στρώμα επιχωματώσεων στο εσωτερικό εκτείνεται μέχρι τα ερείπια των τειχών και είναι γεμάτο βάτα που δεν σε αφήνουν να εξετάσεις τα τείχη. Από την ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης από τους Πέρσες πόλης 33 […;;;;;] οδοιπόρους. 

Θα ήταν καλό να φέρει κανείς τόσο τη διατροφή του, όπως και κουβέρτες και λοιπά για τη διανυκτέρευση.

 Ο δρόμος ακόμα ανεβαίνει μέχρι το δεύτερο χάνι, κοντά στο οποίο βρίσκεται κάτω από μερικά ψηλά πουρνάρια το ξωκκλήσι του Αγίου Αθανασίου (μετά από 22 λεπτά). 

Περνάς με το άλογο την αυλή του χανιού, που μοιάζει με το προηγούμενο και μετά περνάς μια πηγή με ένα εικονοστάσιο. 

Εδώ, το έδαφος γίνεται πεδινό, μέχρι που μετά από 10 λεπτά μερικοί βραχώδεις βράχοι προβάλουν στην κοιλάδα από το Βορρά, από την πλευρά του Παρνασσού δηλαδή. Από εκεί και πέρα κατεβαίνει η πεδιάδα και αρχίζει να γίνεται κυματιστή. 

Μετά από 6 λεπτά στα δεξιά ένα εργαστήριο αγγειοπλαστικής. Εδώ κατεβαίνει πολύ ο δρόμος σε ένα βαθύ ρέμα, στο οποίο βρίσκονται ένας νερόμυλος κινούμενος από νερό πηγής και ένας κήπος με καλλιέργειες βαμβακιού (μετά από 10 λεπτά). Κοντά στο σημείο, όπου ο Πλειστός (Ξεροπόταμος) περνάει το δρόμο, βρίσκεται ένα σημαντικό Παλαιόκαστρο, το οποίο συνήθως[…;;;] εμείς τίποτα, το μέρος παραήταν μάλλον ασήμαντο κι έμεινε μέσα στα ερείπιά του.[…]», και πιο κάτω «[…

 Σχιστή ὁδός, εὕρομεν δεξιά τῆς ὁδοῦ πολυάριθμα λείψανα μεγάλου φρουρίου ἤ μικρᾶς πόλεως ἐπί λόφου οὐδέν ὄνομα μέχρι τῆς σήμερον λαβούσης.

....οπότε η Ανεμώρεια φαίνεται ότι θα βρισκόταν ανατολικά της «Τούμπρης» και αυτό μας οδηγεί αναγκαστικά στο να την ταυτίσουμε με τη σημερινή τοποθεσία «Παλιόπυργος».  

Στη θέση αυτή θα πρέπει να βρισκόταν η Ανεμώρεια των αρχαϊκών χρόνων και της εποχής των περσικών πολέμων, διότι παλιότερα, δηλαδή στα μυκηναϊκά χρόνια, η θέση της θα πρέπει να ήταν ακόμα ανατολικότερα, αυτή δηλαδή που σήμερα είναι γνωστή με το όνομα «Καστρούλι» Ζεμενού, η οποία σύμφωνα με τα υπάρχοντα αρχαιολογικά ευρήματα, θεωρείται πράγματι σημαντική μυκηναϊκή οχύρωση.  Συγκεκριμένα, διέθετε ένα είδος ακρόπολης στη βορεινή πλευρά της, που ήταν η κυρίως οχύρωση, και είχε στον άμεσο έλεγχό της το στρατηγικό πέρασμα του Ζεμενού. Οι διαστάσεις της κυρίας αυτής οχύρωσης είναι: Δυτικά - Ανατολικά 110m περίπου x Βόρεια - Νότια 80m περίπου. Διαστάσεις όχι ευκαταφρόνητες, αν σκεφτούμε ότι οι  διαστάσεις του Ιερού βράχου της Ακρόπολης, που είχε παίξει  το ρόλο του βασικού οχυρού της Αθήνας στα μυκηναϊκά χρόνια, είναι: Δυτικά - Ανατολικά 300m περίπου x Βόρεια - Νότια 100m περίπου. Πίσω από την παραπάνω αναφερθείσα κυρίως  οχύρωση και με κατεύθυνση προς το βουνό της Κίρφης  υπήρχε δευτερεύουσα οχύρωση ικανής έκτασης, που έπαιζε το ρόλο του Πελασγικού ή Πελαργικού τείχους της Ακρόπολης των Αθηνών, δηλαδή χρησίμευε, εκτός από τη συγκέντρωση για προστασία των ανθρώπων από τους γύρω συνοικισμούς της Ανεμώρειας, και για την προστασία των κτηνών, δηλαδή του πολύτιμου ζωϊκού κεφαλαίου της κοινότητας, σε περίπτωση εχθροπραξιών.  

Όπως ξέρουν, όσοι ζουν στη σημερινή Αράχοβα, η περιοχή του «Ζεμενού» καταιγίζεται πολύ συχνά και «ταλαιπωρείται» από το βορειοανατολικό άνεμο, που οι ντόπιοι τον αποκαλούν Βοριά. Αυτός ο άνεμος εισέρχεται στον αυχένα του  «Ζεμενού», και λόγω της εκεί στένωσης αυξάνει ταχύτητα, καταπονώντας όχι μόνο το «Ζεμενό», αλλά,  βγαίνοντας από εκεί με μεγάλη σφοδρότητα, και την περιοχή της γειτονικής «Μπάνιας». 

Από την πρώτη συμπεραίνουμε ότι στα χρόνια του Στέφανου Βυζάντιου (τέλη 5ου μ.Χ. αιώνα) η Ανεμώρεια υφίστατο, και από τη δεύτερη επιβεβαιώνεται ότι βρισκόταν στον «Παλιόπυργο», διότι, πράγματι, η τοποθεσία αυτή, εάν ειδωθεί από  κάποιον που βαδίζει στα ίχνη της Ιεράς οδού προς Δελφούς, έχει δηλαδή κατεβεί από το Ζεμενό και προχωρά δυτικά προς το Ιερό του Απόλλωνα,  μοιάζει να βρίσκεται σε λόφο ψηλό, που δεσπόζει της ρεματιάς, η οποία κατέρχεται από την «Τούμπρη».

 Πράγματι, για τη θέση «Παλιόπυργος»:  α) Ο περιηγητής William Gell σημειώνει : « […] (…9) Έχοντας προσπεράσει τη λίμνη, σε 75 (απόσταση) τριακόσιες γιάρδες δεξιά παρατηρείς ένα Κάστρο, που το χαμηλότερο τμήμα των τειχών του είναι χτισμένο με πολυγωνικές πέτρες, πάνω από τις οποίες, όμως, υπάρχουν κυβόλιθοι σε οριζόντια διευθέτηση.  Δεν θα πρέπει να αποτελούσε τοποθεσία μεγάλης σπουδαιότητας, αλλά πιθανώς ήταν μια από τις πόλεις, που λεηλατήθηκαν από τους Πέρσες. Τα αρχαία τείχη ήσαν πιθανόν πολυγωνικά, ενώ οι ανώτερες σειρές αποτελούν την επισκευή τους μετά την αποχώρηση του Ξέρξη.[…]».   

β) Ο περιηγητής Richard Burgess αναφέρει: «[…] Στη μια πλαγιά του λόφου υπάρχει μια κουφωμένη κοιλάδα και από τη βάση μέχρι την κορυφή της μπορούν να ανιχνευτούν ερείπια αναλημματικών τοίχων πλατυσμάτων της ίδιας τεχνοτροπίας μ’ αυτή των αρχαίων Δελφών.  Στην κορυφή κείται μια μάζα ερειπίων, που, από τα ανατολικά, όπως κοιτάζει κάποιος από τη στενή κοιλάδα προς τα κάτω, έχει μια επιβλητική εμφάνιση.  Εδώ, δίχως αμφιβολία, στεκόταν ο ναός της περιοχής και η Ακρόπολη, και συγκρίνοντας τα υπολείμματα αυτών των μικρών Δελφών με την εξέχουσα πόλη του Απόλλωνα, μπορεί ίσως να εξακριβωθεί κάτι περισσότερο σχετικά με την ακριβή θέση του Πύθιου ναού.[…]»,  και τέλος 

γ) Ο περιηγητής Christian Brandis γράφει: « […] από ένα απογυμνωμένο φαράγγι μεταξύ της Κίρφεως και του Παρνασσού προς τον Πλειστό, που πηγάζει βόρεια από το οροπέδιο του Παρνασσού και κατά μήκος του οποίου ποταμού περνάει ο πιο άνετος δρόμος προς την πεδιάδα των Σαλώνων. Αφήνοντας πίσω μας δεξιά σε ένα εξέχοντα  λόφο τα ερείπια της Κυπαρίσσου ή Αιολίδας, στρεφόμαστε προς το ψηλό βουνό της Αράχοβας, ένα μεγαλοπρεπές χωριό ευρισκόμενο σε γραφική τοποθεσία σε ένα ύψωμα μέσα στα δέντρα.[…].» 

Επομένως, η Ανεμώρεια ήταν μια μικρή κώμη και όχι πόλη και γι’ αυτό δεν αναφέρθηκε από το Βυζαντινό γεωγράφο, διότι προφανώς αυτός κατέγραφε μονάχα τις πόλεις της Ελλάδας και όχι τους μικρούς οικισμούς της.  Το ότι δε στα χρόνια εκείνα υπήρχαν, εκτός από τις πόλεις, και πολυάριθμες κώμες προκύπτει με βεβαιότητα από την παρακάτω αναφορά του ιστορικού Προκοπίου Καισαρέως στο «Ὑπέρ τῶν πολέμων» (Λόγος πρῶτος). «Ἐν τούτῳ δὲ τῷ χρόνῳ σεισμοί κατά τὴν Ἑλλάδα ἐπιπεσόντες ἐξαίσιοι τὴν τε Βοιωτίαν καὶ Ἀχαΐαν καὶ τὰ περί κόλπον τὸν Κρισαῖον κατέσεισαν καὶ χωρία μὲν ἀνάριθμα, πόλεις δὲ ὀκτώ ἐς ἔδαφος καθεῖλον, ἐν ταῖς Χαιρώνειά τε καὶ Κορώνεια ἦν καὶ Πάτραι καὶ Ναύπακτος ὅλη, ἔνθα δή καὶ φόνος γέγονεν ἀνθρώπων πολύς καὶ χάος δὲ τῆς γῆς πολλαχῆ ἀποσχισθείσης γεγένηται, […], ἀμφί δὲ τὰ ἐκείνη χωρία, οὗ δὴ τὸ Σχίσμα ὠνόμασται καὶ σεισμός ὑπερμεγέθης γενόμενος πλείω φόνον ἀνθρώπων ἤ ἐν πᾶσι τῇ ἄλλῃ Ἑλλάδι εἰργάσαντο, μάλιστα ἐπεί τινα ἑορτήν πανηγυρίζοντες ἔτυχον ἐκ πάσης τε τῆς Ἑλλάδος ἐνταῦθα τότε τούτου δή ἕνεκα ξυνειλεγμένοι πολλοί. Ἐν δὲ Ἰταλίᾳ […].», που σημαίνει:  «[…] Και αυτή δε τη χρονική περίοδο τρομεροί σεισμοί που συνέβησαν στην Ελλάδα, ταρακούνησαν και τη Βοιωτία και την Αχαΐα και τα μέρη που βρίσκονται γύρω από τον Κρισαίο κόλπο και γκρέμισαν στο έδαφος αμέτρητα χωριά και οχτώ πόλεις. Και στη Χαιρώνεια και στην Πάτρα και τη Ναύπακτο ολόκληρη ήταν που έγινε πολύς σκοτωμός και  

  Στην κοιλάδα του Πλειστού  έγιναν χάσματα σε πολλά μέρη των περιοχών αυτών […] γύρω από κείνα τα χωριά, όπου και το χωριό που έχει ονομαστεί Σχίσμα,

Ο Λήσταρχος Νταβέλης και η... μεταφυσική σπηλιά του | ACTION Story | ACTION 24

 

Ετοιμάζεται ειδική ανασκόπηση στην Αράχωβα. Από τη μνήμη στην καρδιά

Συμμετοχικό θεατρικό δρώμενο από τα κείμενα του Στάθη Ασημάκη "Κουκουριώτικα" και της Άλτας Πατσαντάρα "Αναμνήσεις στην Αράχωβα", σε σκηνοθεσία Μελίνας Πλαστή. Αράχωβα Βοιωτίας, Δεκαπενταύγουστος 2022

6 Απριλίου 1914 - Ημέρα μνήμης για τον Θρακικό Ελληνισμό...

(Φωτογραφία, Θρακική Εστία Θεσσαλονίκης)

...γνωστό ως «Το Mαύρο Πάσχα», των Ελλήνων της Θράκης

Ένας συνεχής διωγμός που κράτησε 16 σχεδόν χρόνια (1906-1922). Κατά την περίοδο αυτή και με στόχο τον εκτουρκισμό των περιοχών της Θράκης εφαρμόστηκαν τρία πράγματα: βία, βία και βία!

Αρχικά εμπορικοί αποκλεισμοί, μετά βαριά φορολογία και στο τέλος λεηλασίες περιουσιών. Επέβαλαν την υποχρεωτική στράτευση και την καταναγκαστική εργασία, γνωστή ως Τάγματα Εργασίας. Ατιμώσεις ,τρομοκρατία,  δολοφονίες, ομαδικές σφαγές που τελικά εξανάγκασαν 232.000 Θρακιώτες, να καταφύγουν στην τότε ελεύθερη Ελλάδα και σε άλλες ελεύθερες χώρες. 96.000 οδηγήθηκαν στα Τάγματα Εργασίας από τους οποίους μετά την λήξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, επέστρεψαν μόνο 50.000 καθώς οι υπόλοιποι πέθαναν από τις κακουχίες, τον υποσιτισμό, τις ασθένειες και φυσικά τα βασανιστήρια. 

Αν αυτός δεν είναι ο ορισμός της Γενοκτονίας, τότε ποιος είναι; Ηθελημένη και συστηματική καταστροφή ή αφανισμός μιας ολόκληρης φυλετικής και θρησκευτικής ομάδας. Αυτής των Ελλήνων Θρακών.

Τον Ιούνιο του 2006, στο 7ο Παγκόσμιο Συνέδριο Θρακών που έλαβε χώρα στον Διδυμότειχο, αποφασίστηκε να καθιερωθεί η 6η Απριλίου, ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Θρακικού Ελληνισμού. 

ΜΝΗΜΟΣΥΝΗ

Δεν ξεχνώ τα όσα όμορφα μου διηγήθηκαν.

Δεν ξεχνώ τα όσα άσχημα δεν μου διηγήθηκαν,

τις αξίες που με πότισαν.

Δεν ξεχνώ πως τα βάσανα και οι διωγμοί τους,

δεν κράτησαν μια ώρα, μια μέρα· 

κράτησαν γενιές και γενιές.

Δεν ξεχνώ ότι γέμισαν την ζωή μου με ιστορίες.

Δεν ξεχνώ πως ξεριζώθηκαν από την γη τους.

Δεν ξεχνώ πως άφησαν πίσω το βιος τους,

τα κόκκαλα των προγόνων τους.

Δεν ξεχνώ· αγωνίζομαι για το παρόν 

και το μέλλον, 

όπως με δίδαξαν.

Να μην εγκαταλείπω με δίδαξαν. 

Δήμητρα Παρασχαράκη, εγγόνι προσφύγων...

Γράφει, η Δήμητρα Παρασχαράκη

 

Τα "άγνωστα" στοιχεία της Μάχης του Διστόμου το 1827, και η καταδρομική επιχείρηση του Γ.Καραισκάκη. Βίντεο.

Εντυπωσιακές λεπτομέρειες απο την καθημερινότητα της 20ήμερης Μάχης του Διστόμου με τον Γ. Καραϊσκάκη καθώς και όλα τα στοιχεία που αναδεικνύουν την καθοριστική σημασία που είχε για την όλη έκβαση της Ελληνικής Επανάστασης του '21 η νικηφόρα διάλυση της πολιορκίας των Τούρκων στο κεφαλοχώρι αυτό της Βοιωτίας παρουσιάστηκαν την Κυριακή στην Διαδικτυακή εκδήλωση για τα 195 χρόνια της Μάχης του Διστόμου.

Οι ευφυείς κινήσεις του Καραϊσκάκη και ειδικά η καταδρομική ενέργεια του <<γιου της Καλογριάς>> που διδάσκεται στα σχολεία κομάντος, οι δυνάμεις που συμμετείχαν - μεταξύ αυτών του Σουλιωτών και των Λειβαδιτών - και ο ρόλος τους η συμμετοχή του λαϊκού στοιχείου (των κατοίκων) στην στήριξη των μαχόμενων, η πρώτη εμφάνιση τουρκικού τακτικού στρατού και η αρχική σαστισμαρα που προκάλεσε, τα σχέδια για την ανάδειξη του Στρατηγείου του Καραϊσκάκη στο Δίστομο και οι επιστολές που έστελνε από εκεί ο Αρχιστράτηγος... Όλα αυτά - και όχι μόνο- παρουσιάστηκαν στην εκδήλωση από τον Δρ Νεώτερης Ιστορίας Μιχ.Λυμπεράτο, ( «Η σημασία της Μάχης του Διστόμου για την εξέλιξη της Επανάστασης») και την Αμαλία Παπαϊωάννου, Αρχαιολόγο, επιμελήτρια Μουσείου Θυμάτων Ναζισμού Διστόμου ( «Το χρονικό της Μάχης του Διστόμου μέσα από τις πρωτογενείς πηγές»), τον Δήμαρχο Διστόμου, Αράχωβας, Αντίκυρας Γιάννη Σταθά και τον συντονιστή δημοσιογράφο, Λουκά Δημάκα.

Μπορείτε εδώ, στον σύνδεσμο https://youtu.be/MTkooerZ5gs ή στο σάιτ του Δήμου Διστόμου, Αράχωβας, Αντίκυρας, να βρείτε, όποια στιγμή θέλετε, το βίντεο απο την Διαδικτυακή εκδήλωση και να το παρακολουθήσετε. Αξίζει!

195 χρόνια από την μάχη της Αράχοβας

Διαδικτυακή εκδήλωση ετοιμάζει ο ΔΗΜΟΣ Δ.Α.Α για τα 195 χρόνια από την μάχη της Αράχοβας.

Η εκδήλωση θα γίνει την Κυριακή 28 Νοεμβρίου και θα μεταδοθεί από την πλατφόρμα ZOOM καθώς και το YouTube.

Ο αγωνιστής Χρήστος Βάρφης και η μάχη στο ΖΕΜΕΝΟ

Οι Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος και Δημήτριος Θέμελης, μέλη της επιτροπής για την διεύθυνση των πολεμικών και πολιτικών πραγμάτων της Δυτικής Ελλάδος, συνιστούν στην Διοίκηση στις 23 Νοεμβρίου 1825 να γίνει δεκτό το αίτημά του, αναφέροντας χαρακτηριστικά:

«Η ευγένειά του ελθών εδώ από την πατρίδα του με τινας των συμπατριωτών του έδειξε ζήλον και προθυμίαν εις την δούλευσιν της πατρίδος· είναι άνθρωπος με φρόνησιν και πλήρης ενθουσιασμού υπέρ του κοινού καλού.»

Στις 12 Ιανουαρίου 1826 ζητά να παρουσιασθή στην Διοίκηση:

«ζητώντας την ανταμοιβή των εκδουλεύσεων μου, όπου με τους δέκα συμπατριώτες μου στρατιώτας Χειμαρρέους εκτέλεσα και εκτελώ τα χρέη μου»

Στις 8 Φεβρουαρίου 1826 οι Ανδρέας Ίσκος, Αποστόλης Κουσουρής και Σπύρος Μήλιος βεβαιώνουν για τον Χρήστο Βάρφη και τους άνδρες του:

«συναγωνίσθησαν μετά αυτού εκτελώντας τα στρατιωτικά των χρέη ανδρείως κατά του εχθρού, υποφέροντας όλα τα δεινά»

Στις 18 Φεβρουαρίου 1826 η Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος τον προάγει σε Αντιστράτηγο.

Στις 22 Φεβρουαρίου 1826 αναγνωρίζονται οι στρατιωτικές εκδουλεύσεις του και μισθοδοτούνται οι δέκα στρατιώτες του.

Στις 13 Μαρτίου 1826 του δίδεται η εντολή να στρατολογήσει έως 70 άνδρες «και μετά αυτών διατελής μαχόμενος εναντίον του πολιορκούντος το Μεσολόγγι εχθρού.»

Τελικώς στρατολογεί άλλους 17 άνδρες και με 27 συνολικώς παίρνει μέρος στην Έξοδο του Μεσολογγίου.

Τον Οκτώβριο του 1826 συμμετέχει στην εκστρατεία του Καραισκάκη στην Ανατολική Στερεά Έλλάδα, όπου και αριστεύει στην Αράχωβα. Μετέχει στο αποτελούμενο από 120 άνδρες Σώμα των Σπύρου και Ζάχου Μήλιου. Τον Απρίλιο του 1828 ονομάζεται Έκατόνταρχος.

Στις 10 Μαίου 1828 συγκροτεί Ανεξάρτητη Εκατονταρχία πολεμώντας με την Χιλιαρχία του Κίτσου Τζαβέλα και την Φρουρά του Στρατάρχη Δημητρίου Υψηλάντη κατά την εκστρατεία στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα.

Στις 24 Οκτωβρίου 1828 καταγράφεται στο Στρατόπεδο στην Ελευσίνα, υπό τον Στρατάρχη, ως Εκατόνταρχος επικεφαλής 78 στρατιωτών.

Κατά την προέλαση του ανωτέρω σώματος στην Βοιωτία ήταν αρχηγός της οπισθοφυλακής. Συμμετείχε σε εκκαθαρίσεις και μάχες εναντίον των Τούρκων και διεκρίθη ιδιαιτέρως στην μάχη στο Στεβενίκο (29/10/1828) όπου «επέδειξε την απαιτούμενη ευπείθεια και ανδρεία».

Στις 7 Ιανουαρίου 1829 βρίσκεται στο Ζεμενό Αράχωβας. Ελέγχει τις κινήσεις των εκδιωχθέντων, από τα νότια τμήματα της Φωκίδος και Βοιωτίας, Τούρκων που κατέφυγαν στην Δαύλεια.

Στην κατάσταση του κατά την Ανατολική Ελλάδα Στρατού (29/1/1829, Σκάλωμα Σαλώνων) καταγράφεται ως Εκατόνταρχος, Διοικητής της Ανεξαρτήτου Εκατονταρχίας δυνάμεως 70 ανδρών.

Στις 22 Φεβρουαρίου 1829 γίνεται αναφορά εις βάρος του προς τον Πληρεξούσιο Τοποτηρητή στην Στερεά Έλλάδα κόμη Αυγουστίνο Καποδίστρια. Εξήντα αξιωματικοί και στρατιώτες του τον κατηγορούν για τύραννο. Αναφέρουν χαρακτηριστικά:

«Δεν ηθέλησε πώποτε να μας ειδή με αγαλλιαστικόν όμμα, αλλά όταν ήθελε πάγη τις να του αναφέρη ή να παραπονεθή ως αδικημένος, ο τιούτος αντί να δώση κάποιαν καλήν παρηγορίαν, αντί να τον καλοακούση καν ως αρχή, ελάμβανε αντί αυτών ξυλιάς και ήκουε μυρίους υβριστικούς λόγους»

Συνέρχεται το Πολεμικό Κριτήριο του Στρατοπέδου, αποτελούμενο από τους Χρήστο Περραιβό, Κούστα Μάκο και Μήτρο Τριανταφύλλου, για να εξετάση την υπόθεση. Αντιπρόσωπός του ήταν ο Σπύρος Μήλιος. Το Κριτήριο έκρινε ότι «τα παράπονα δεν είναι μεγάλα, μήτε ικανά να διαλύσουν μία Εκατονταρχία, προήλθαν δε από ελλείψεις των παραπονουμένων». Θεώρησε την όλη κίνηση ως συνομωσία και στις 26 Φεβρουαρίου 1829 βγάζει απόφαση. Παύει τρεις από τους παραπονούμενους Αξιωματικούς του βαθμού των, διατάζει όσοι εκ των υπολοίπων αποχωρήσουν να θεωρηθούν λιποτάκτες , αθωώνη τον Χρήστο Βάρφη ο οποίος «χρεωστή να φέρεται προς τους υπό την οδηγίαν του με ήμερον και συνετόν τρόπον τον αρμόζοντα εις τον χαρακτήρα του βαθμού του»

Στις 26 Φεβρουαρίου 1829 καταγράφεται στην Φρουρά Σαλώνων (Αμφίσσης). Από τον Μάρτιο του 1829 υπηρετεί ως Εκατόνταρχος στην Φρουρά του Στρατάρχου Δ. Υψηλαντου, με αρχηγό τον Σπυρο Μήλιο, παίρνοντας μέρος και στην τελευταία μάχη του Αγώνα στην Πέτρα Βοιωτίας στις 12 Σεπτεμβρίου 1829. Στις 18-30 Ιανουαρίου 1830 συνυπογράφει στην Σαλαμίνα δήλωση πίστης και αφοσίωσης στον Ιωάννη Καποδίστρια.

Υπηρετώντας ως Λοχαγός κρίνεται άξιος να λάβη το Αργυρό Αριστείο στις 3 Μαρτίου 1836.

Κατετάγη στο 2ο Ελαφρό Πεζικό Τάγμα Μεσολογγίου στις 25 Απριλίου 1836. Τέθηκε υπό σύνταξη στις 27 Ιουνίου 1838 από το 2ο Τάγμα Ελαφρού Πεζικού στο Μεσολόγγι.

Προήχθη σε Ταγματάρχη στις 18 Σεπτεμβρίου 1839. Τιμήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό των Ιπποτών του Τάγματος του Σωτήρος στις 18 Σεπτεμβρίου 1844 Ήταν νυμφευμένος με δύο τέκνα. Απεβίωσε το 1850 και η σύζυγός του έλαβε μηνιαία σύνταξη 162 δρχ.

Οι νεράιδες του Διστόμου και ο Αράπης του Στειρίου...

Στα παλιά που λες , ζούσε στο χωριό ένας ωραίος άντρας και τον αγάπησε μία νεράιδα, τον παντρεύτηκε και κάνανε κουτσούβελα σωρό.

Ακόμα η γενιά τους  υπάρχει στο Δίστομο για αυτό όλοι λεν ..

"Αυτή είναι από Νεράιδας σόγι"

Απόψε  όλο για θρύλους  μου μιλάς ...

Άκου ....στο πηγάδι του Αη Συμιού στο Στείρι, υπάρχει ένας αράπης φοβερός, 3 μπογιά αψηλός που κρατσιανάει ανθρώπους.

'Εχει θησαυρό τάλαρα και όταν βγαίνει από το πηγάδι τα σούρνει πίσω του  τα αρμαθιασμένα.

Πολλοί τα ακούν σαν  βροντούνκαι ζούνε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα...Άιντε σύρα τώρα να έρθεις ξάνά ταχιά.  Εγώ θα ρίξω αλάτι να σβήσω τη φωτιά.

Καθώς μάκρυνα από την γιαγιά Γιαννούλα  σκέφτομαι πως δεν την έχω δει ποτέ ξέσκεπη .Στεναχωριέμαι που δεν μπορώ  να την κάμω να γελάσει .

Μόνο μερικές απόπειρες μειδιάματος έχω δει στα μαραζωμένα χείλια της,  που πάντα αποτυγχάνουν.

Στα δρομάκια συναντώ μαραζωμένες νοικοκυρές , με σκουτιά,  κουρελούδες και κορδέλια , να πηγαίνουν στο ρέμα Μελίστρες (Ποταμάκι) .

Με ανασκουμπωτά μανίκια να πλένουν με σταχτόνερο και η ρεματιά αντηχεί  από τον κόπανο.

Με τραγούδια και χωρίς ξαπόσταμα, κάμουν λιάστρες  τις καταπράσινες πουρνάρες .

Έχουν πάρει από Γιάννηδες και Θοδωράδες  σιτάρι της χρονιάς.

 Με τις φούχτες το πετούν στο ρέμα τραγουδώντας :

"Θοδωρέ μου και καλέ μου, και πολύ δοξολογέ μου,

Και στο ρέμα που θα πάμε, θα θερίσουμε το στάρι".

Γιορτάζοντας τη ΖΩΗ. ( 1ο Μονοπάτι Σωτηρίας)

Γράφει ο Γιώργος Λούκας

Χαραγμένο στις μνήμες και στον άγριο ορεινό τόπο μας, το μονοπάτι Σωτηρίας αποτελεί μια πορεία αναβίωσης της διαδρομής που πήραν οι Διστομίτες για να γλιτώσουν από μια απ' τις πιο άγριες σφαγές του Β Παγκοσμίου πολέμου.

  Ένα μονοπάτι ελπίδας και θέλησης για ζωή.

Ήταν απόγευμα της 10ης Ιουνίου, όταν οι Γερμανοί στρατιώτες ξεκίνησαν να σκοτώνουν με κάθε τρόπο τους συγχωριανούς μου. Ένας ποταμός νιάτων και ελπίδας τότε κατηφόρισε, όπως τα ρέματα από τα βουνά, για τις βουβές σπηλιές, που απορροφούσαν στις κούφιες εσοχές τους, τον αντίλαλο των υπαρξιακών  κραυγών τους. 

Ένα ποταμός που κινούνταν αντίθετα με το θάνατο. Ένας ποταμός αντίστασης στο βάρβαρο ξεπεσμό του ανθρώπινου είδους.  Ένας ποταμός που θα πότιζε τις ρίζες της μνήμης του τόπου μας. 

Καλώ από αυτό το βήμα ιδιαίτερα τους νέους της περιοχής να έρθουν, να ακούσουν τις ιστορίες απ' τους γερόντους και τις γερόντισσες  που κρύφτηκαν για δύο μήνες στα βουνά. Να ζήσουν την ιστορία και να την κάνουν κομμάτι τους.

Το ποτάμι ούτε πίσω γυρνά και ποτέ δεν είναι το ίδιο. Στις 10 Ιουνίου ήρθε η ώρα και πείτε με τρελό...Ήρθε η ώρα να γιορτάσουμε! Να γιορτάσουμε τη Ζωή που ξεγλίστρησε απ' το θάνατο.

Πληροφορίες:

Σύλληψη Ι. ΣΤΑΘΑ ...σε μια προγενέστερη εποχή..

Η αδιάκοπη έρευνα του Αραχωβίτη συλλέκτη Λουκά Παπαλεξανδρή  συνεχίζεται.

Και όσο συνεχίζεται βγάζει και ειδήσεις μιας άλλης εποχής που πολλές φορές έχουν την αξία τους λόγω συνωνυμίας με πρόσωπα της εποχής μας.

 

12χρονος έκανε ταινία την ιστορική μάχη της Αράχωβας με Lego!

Ελληνική Επανάσταση



Την ιστορική μάχη της Αράχωβας και το ιδιοφυές σχέδιο του Γεωργίου Καραϊσκάκη παρουσιάζει ένας 12χρονος σε μια Lego stopmotion ταινία - Δείτε το βίντεο
Με αφορμή την επέτειο των 200 χρόνων από την έναρξη της Ελληνικής Eπανάστασης, ο μόλις 12 ετών Χριστόδουλος Σπανός, δημιούργησε μια Lego stopmotion ταινία με θέμα την ιστορική μάχη της Αράχωβας και το ιδιοφυές σχέδιο του Γεώργιου Καραϊσκάκη.

Η πρωτότυπη αυτή ιδέα υλοποιήθηκε μέσα στην καραντίνα. Ο μικρός Χριστόδουλος αφιέρωσε αρκετό από τον ελεύθερο του χρόνο για να φτιάξει την ταινία.


Ανάλογη προσπάθεια είχε κάνει και με αφορμή την Μάχη της Κρήτης, γεγονός που τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί με την επέτειο των 200 χρόνων της Ελληνικής Επανάστασης.

Η μουσική επένδυση της ταινίας ανήκει στον αγαπημένο δημιουργό Βαγγέλη Παπαθανασίου.

Δείτε την ταινία:

17/6/1880 : Δημοσίευμα για τους 2 νεκρούς Διστομίτες.

 

Η έρευνα του συλλέκτη Λουκά Παπαλεξανδρή, ανακάλυψε δημοσίευμα του 1880 που αναφέρεται στο θάνατο 2 Διστομιτών, το καλοκαίρι στον Παρνασσό λόγω ψυχους. 

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΒΛΑΣΣΙΟ ΕΝ ΕΤΗ 1923

Από Λουκά Παπαλεξανδρή. 

Μια ωραία ανακοίνωση του Αστυνομικού Σταθμού Αγίου Βλασίου, τον Μάρτιο του 1923, που την υπογράφει ο Διοικητής του Σταθμού τότε ανθυπασπιστής Χ. Μαδιάς, θα διαβάσετε σήμερα και που την παρουσιάζω για πρώτη φορά και ανήκει στην συλλογή μου. Τέτοιες επιστολές-αναφορές-ανακοινώσεις, έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς από διάφορες περιοχές της Ελλάδας. Πατήστε λοιπόν επάνω στην φωτογραφία να την διαβάσετε και θα καταλάβετε τον λόγο που την έβαλα αυτούσια και δεν την καθαροέγραψα

Την ανακοίνωση θα την βρείτε στο ακόλουθο λινκ :

Μασκαράδες έκαναν την εμφάνιση τους , στην Αράχωβα συνοδεία ....πίπιζας

 

Τα έθιμα συνεχίζονται να τηρούνται στην Αράχωβα και μάλιστα  πάντα με  πρωτότυπους τρόπους.

Μέλη του Λοαγραφικού Αράχωβας , αντί για την καθιερωμένη πρόβα χορού, ξεχύθηκαν στον κεντρικό δρόμο και συνοδεία της παραδοσιακής πίπιζας , μας χάρισαν λίγες ακόμα στιγμές από Απόκριες.

Δείτε περισσότερα σε λινκ  παλαιότερης εποχής  που ακολουθεί πιο κάτω :

Δείτε το βίντεο "Η συμβολή της Βοιωτικής Εκκλησίας και των Βοιωτών Αγωνιστών στην Ελληνική Επανάσταση" στο YouTube

Πατήστε στο παρακάτω λινκ για να δείτε την τωρινή παρουσίαση σε ζωντανή μετάδοση 

https://youtu.be/gp44TmFK7VY 

Νέα αντιπλημμυρικά έργα στην Αράχωβα . Αναδρομή και σε προηγούμενες παρεμβάσεις.

 

Συνεχίζεται η 4η φάση των αντιπλημμυρικών έργων στην Αράχωβα. ( σ.σ.2η φάση επί θητείας ΣΤΑΘΑ)

Εντός των προσεχών ημερών, η εργολαβία που έχει ήδη εγκατασταθεί, θα ξεκινήσει το 1ο κομμάτι που βρίσκεται από την στροφή μετά το γυμνάσιο και θα συνεχίσει μέχρι τον δρόμο που πηγαίνει προς το δημοτικό πάρκινγκ 

Στο  2ο κομμάτι που θα γίνουν επίσης παρεμβάσεις για τον ίδιο σκοπό, θα είναι ο γνωστός δρόμος που οδηγεί σε σημείο της Αράχωβας  ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΔΩ για το οποίο στο παρελθόν έχουμε διατυπώσει πολλές φορές τους προβληματισμούς μας.

Εντωμεταξύ με τα έργα που έγιναν στο τέλος του καλοκαιριού ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΔΩ  στην βόρεια πλευρά της Αράχωβας, κατάφεραν και περιόρισαν σημαντικά τα νερά που έρχονταν μέχρι τον κεντρικό δρόμο. 

Δείτε χαρακτηριστικά τις πλημμύρες τον Ιούνιο του 2017 με τα νερά για πολλοστή φορά να κατακλύζουν τον κεντρικό δρόμο και να γίνεται μια λιμνοθάλασσα ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΕΔΩ

Η πρώτη φάση (η αρίθμηση γίνεται όπως τα έχω αναρτήσει εγώ στο e-hani ) έγινε επί θητείας ΠΑΤΣΑΝΤΑΡΑ μπροστά στο συνεδριακό κέντρο ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΔΩ

Η δεύτερη  φάση είχε ξεκινήσει επί θητείας ΓΕΩΡΓΑΚΟΥ ΔΕΙΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΕΔΩ , με δύο μεγάλες παρεμβάσεις στην αρχή της Αράχωβας και στην περιοχή του Αγίου Γεωργίου. 

Αντόνιο Αλμέιδα: Ο φιλέλληνας Πορτογάλος που πολέμησε στο Δίστομο και που έγινε αναφορά από τον Μητσοτάκη

Αντόνιο Αλμέιδα: Ο φιλέλληνας Πορτογάλος που ανέφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη συνάντησή του με τον ομόλογό του Αντόνιο Κόστα

Στις δηλώσεις του με τον Πορτογάλο ομόλογό του ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αναφέρθηκε στον πρώτο "Έλληνα Πορτογάλο", τον συνταγματάρχη Αντόνιο Αλμέιδα, ο οποίος, όπως είπε, πολέμησε στο πλευρό των Ελλήνων το 1821, και έναν αιώνα μετά ο εγγονός του με το ίδιο όνομα "έπεσε" για την απελευθέρωση της Μακεδονίας.

ΟΑντόνιο Φιγκουέιρα ντ'Αλμέιδα ήταν Πορτογάλος αξιωματικός και φιλέλληνας, ο οποίος έλαβε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 και ηγήθηκε του ελληνικού ιππικού, το οποίο και οργάνωσε.

Γεννήθηκε στην πορτογαλική πόλη Έλβας το 1784. Από το 1807 στο 1813, υπηρέτησε ως αξιωματικός στο πορτογαλικό ιππικό και αργότερα ως αξιωματικός βρέθηκε στη Λουσιτανική Λεγεώνα (ξένο εθελοντικό σώμα του Βρετανικού Στρατού, οργανωμένο με Πορτογάλους μετανάστες στην Αγγλία) και στο βασιλικό εθελοντικό τάγμα του αγγλοπορτογαλικού στρατού υπό τις εντολές του Βρετανού στρατηγού Άρθουρ Γουέσλι, πρώτου Δούκα του Γουέλινγκτον.

Αυτήν την περίοδο πολέμησε εναντίον των Γάλλων που εισέβαλαν στην Ισπανία και την Πορτογαλία στη διάρκεια των Ναπολεόντειων πολέμων. Στο τέλος του 1810 και τις αρχές του 1820 ο Αλμέιδα ανέπτυξε τα φιλελληνικά του αισθήματα και ενδιαφέροντα. Αξίζει να αναφερθεί ότι δεν υπήρχε σημαντικό κίνημα φιλελληνισμού οργανωμένο στην Πορτογαλία. Το έντονο ενδιαφέρον του Αλμέιδα για την Ελληνική Επανάσταση τον οδήγησε να πάει στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο του 1825 και να εγγραφεί στον τακτικό στρατό. Εκείνη την εποχή, τη διοίκηση του τακτικού στρατού ανέλαβε άλλος σπουδαίος Φιλέλληνας, ο Γάλλος αξιωματικός Κάρολος Φαβιέρος.

Ο Αλμέιδα έγινε συνταγματάρχης στην Ελλάδα. Στις 18 Ιουλίου 1826 πήρε μέρος στη νικηφόρα για τους Έλληνες μάχη του Γαρέα Μαντίνειας. Εκεί διακρίθηκε ως αρχηγός του ιππικού του τακτικού στρατού. Χάρη στη δράση του επαινέθηκε από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, που πρότεινε τη χρήση του ιππικού και σε άλλες υπηρεσίες. Διακρίθηκε ως αρχηγός σώματος στην Τρίπολη και τον Μάρτιο του επόμενου χρόνου πολέμησε υπό τον Γεώργιο Καραϊσκάκη στην Αττική.

Τον Ιανουάριο του 1827 πολέμησε στο Δίστομο όπου οι ελληνικές δυνάμεις νίκησαν και πάλι. Αμέσως μετά μετατέθηκε στο Ναύπλιο και μετά έλαβε μέρος στην εκστρατεία στη Χίο, πάντα υπό τις εντολές του Φαβιέρου, τον Ιανουάριο του 1828. Με την έλευση του Καποδίστρια στην Ελλάδα, ο Αλμέιδα έγινε επιθεωρητής του τακτικού ιππικού και του ανατέθηκε η αναδιοργάνωση του σώματος. Στις 22 Ιανουαρίου του 1830 διορίστηκε φρούραρχος Ναυπλίου. Στο Ναύπλιο παντρεύτηκε τη Ζωή Μαυροκορδάτου με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Εμανουήλ και τον Δημήτριο Αλμέιδα.

Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια συνέλαβε των έναν από τους δράστες, τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη. Για τη νομιμόφρονη στάση του ονομάστηκε επίτιμος πολίτης του Ναυπλίου από την Ε' Εθνοσυνέλευση και τον Μάρτιο του 1832 προβιβάστηκε

Σπύρος και Ζάχος Μήλιος πάντρεψαν την αδερφή τους παραμονή της μάχης στο Δίστομο

Γάμος ή θάνατος ήταν η πρόταση στον γαμπρό.

Μια ανέκδοτη ιστορία των αδελφών Σπύρου και Ζάχου Μήλιου είδε το φως της δημοσιότητας όταν απεβίωσε η αδερφή τους Βασιλική, τον Νοέμβριο του 1884. Η ιστορία που συνόδευε την είδηση του θανάτου γράφτηκε στην ιστορική εφημερίδα ΑΙΩΝ και διαδραματίστηκε μια ημέρα πριν την καθοριστικής σημασίας μάχη του Διστόμου, δηλαδή στις 16 Ιανουαρίου του 1827.

Τα δύο αδέρφια Σπύρος και Ζάχος, απείλησαν τον υποψήφιο γαμπρό Χαρ. Λογοθέτη, γραμματέα του Καραϊσκάκη, πως αν αρνηθεί να παντρευτεί την αδερφή τους θα τον σκότωναν. Λαμβάνοντας υπόψιν τα οικογενειακά έθιμα της περιόδου, η μεγάλη ευθύνη που τα αδέρφια ένιωθαν για την αποκατάσταση των κοριτσιών της οικογένειας ήταν κάτι αρκετά συνηθισμένο. Στην προκειμένη περίπτωση για τον Σπύρο και τον Ζάχο υπήρχε και ο φόβος του θανάτου στο πεδίο της μάχης καθώς ο στρατός του Ομέρ πασά ήταν δεκαπλάσιος από των Ελλήνων και δεν ήθελαν η αδελφή τους να μείνει μόνη.

Παρά τον παράδοξο τρόπο, ο γάμος στέριωσε και το ζευγάρι έκανε πολλά και άξια παιδιά.

Διαβάστε το δημοσίευμα:

18 Νοεμβρίου 1826. Σαν σήμερα ξεκινά η μάχη της Αράχωβας.

 ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΡΑΧΩΒΑΣ!

Με την έναρξη της Επανάστασης, η Αράχωβα, το σημερινό χειμερινό τουριστικό θέρετρο στις υπώρειες του Παρνασσού, απελευθερώθηκε από τους λίγους Τούρκους που ζούσαν εκεί. Το 1823 όμως, κατά την εκστρατεία του Γιουσούφ Περκόφτσαλη πασά στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα, τουρκικός στρατός ανάγκασε τους αριθμητικά λιγότερους Έλληνες να εγκαταλείψουν την κωμόπολη, η οποία κάηκε στις 10 Ιουνίου.

Η Αράχωβα βρέθηκε και πάλι στο επίκεντρο τον Νοέμβριο του 1826, όταν ο Γεώργιος Καραϊσκάκης πραγματοποίησε εκστρατεία στις «προσκυνημένες» περιοχές της Στερεάς Ελλάδας για να αναζωπυρώσει το επαναστατικό πνεύμα των κατοίκων της και να αναγκάσει τον Κιουταχή να στείλει δυνάμεις εναντίον του, εξασθενώντας το στρατόπεδό του στην Αθήνα που πολιορκούσε την Ακρόπολη.

Στις 17 Νοεμβρίου 1826 ο Καραϊσκάκης με τους άνδρες του έφθασε στο Δίστομο, όπου στρατοπέδευσε. Επειδή φοβόταν κατάληψη της Αράχωβας, περιοχής με στρατηγική σημασία, φρόντισε να την καταλάβει, προτού προλάβουν οι Τούρκοι. Από την πλευρά τους, οι Τούρκοι έχοντες πληροφορηθεί την εμφάνιση ελληνικού στρατού στην περιοχή έστειλαν από τη Λιβαδειά τον Μουστάμπεη με 2.000 επίλεκτους Τουρκαλβανούς και 200 ιππείς. Αιφνιδιάστηκαν, όμως, από την κίνηση του Καραϊσκάκη και δεν τόλμησαν να εισέλθουν στην πόλη. Αρκέστηκαν να οχυρωθούν στο ύπαιθρο, σε υψώματα του Παρνασσού γύρω από την Αράχωβα.

Την επόμενη ημέρα, 18 Νοεμβρίου, τμήματα του εχθρού επιτέθηκαν στους Έλληνες, αλλά παρά τις αρχικές του επιτυχίες δεν κατόρθωσαν να ανατρέψουν τις ελληνικές θέσεις. Μάλιστα, ο Μουστάμπεης που παρακολουθούσε τη μάχη από ένα ύψωμα δέχθηκε επίθεση από τα νώτα του και από καθαρή τύχη διέφυγε τον θάνατο. Το βράδυ της ίδιας μέρας βρήκε τους Έλληνες σε πλεονεκτική θέση, έχοντας περισφίγξει τον κλοιό γύρω από τον εχθρό, ο οποίος είχε να αντιμετωπίσει και τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες. Ο βοριάς που κατέβαινε από τον Παρνασσό ήταν ανυπόφορος, ενώ έκαναν την εμφάνισή τους και οι πρώτες νιφάδες του χιονιού. Αντίθετα, οι Έλληνες βρίσκονταν σε πλεονεκτικότερη θέση, αφού μπορούσαν, όταν δεν είχαν υπηρεσία, να ζεσταίνονται στα τζάκια της Αράχωβας.

Μέρα με τη μέρα η κατάσταση των Τούρκων γινόταν όλο και πιο δύσκολη. Το κρύο και το χιόνι εμπόδιζε τις κινήσεις τους. Έγιναν τότε προτάσεις στους Έλληνες να τους αφήσουν να φύγουν, με αντάλλαγμα τα ζώα και τις αποσκευές τους. Ο Καραϊσκάκης ζήτησε επιπλέον να παραδώσουν τον οπλισμό τους και να εγκαταλείψουν τα Σάλωνα (Άμφισσα) και τη Λιβαδειά. Οι Τουρκαλβανοί θεώρησαν τους όρους του Καραϊσκάκη εξευτελιστικούς και τους απέρριψαν.

Μη έχοντας άλλη διέξοδο, ο Μουστάμπεης διέταξε τους άνδρες τους να ετοιμαστούν για να επιχειρήσουν έξοδο μέσα από τις ελληνικές θέσεις τη νύχτα της 23ης προς την 24η Νοεμβρίου. Όμως κι ενώ οι προετοιμασίες βρίσκονταν στο τελευταίο στάδιο μία ελληνική σφαίρα τον τραυμάτισε πολύ σοβαρά και προτού αφήσει την τελευταία του πνοή διέταξε τον αδελφό του Καριοφίλμπεη να του κόψει το κεφάλι και να το πάρει μαζί του κατά την έξοδο για να μην τον αποκεφαλίσουν νεκρό ή ζωντανό οι γκιαούρηδες κι ατιμαστεί.

Οι Τουρκαλβανοί ζήτησαν νέες διαπραγματεύσεις, που δεν κατέληξαν σε αποτέλεσμα. Τότε αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν την έξοδο. Ήταν μία μετά το μεσημέρι της 24ης Νοεμβρίου 1826, όταν εν μέσω χιονοθύελλας, με τα γιαταγάνια στα χέρια βγήκαν από τα ταμπούρια τους και κατευθύνθηκαν προς τις κορυφές του Παρνασσού. Οι Έλληνες τους αντιλήφθηκαν και όρμησαν κατά πάνω τους με γιαταγάνια και μαχαίρια, καθώς το χιόνι που έπεφτε αχρήστευσε τα όπλα τους.

Η χιονοθύελλα ήταν τόσο δυνατή, ώστε δεν μπόρεσαν να τους καταδιώξουν πέρα από τις τελευταίες πλαγιές τού Παρνασσού. Από τους 1.200 περίπου κατάκοπους Τούρκους που έφθασαν στις κορυφές του βουνού, μόνο 200 μπόρεσαν τελικά να σω­θούν στο μοναστήρι της Ιερουσαλήμ, και από αυτούς οι περισσότεροι με τρομερά κρυοπαγήματα. Οι υπόλοιποι βρήκαν το θάνατο από την παγωνιά. Κατά τη διάρκεια της Μά­χης της Αράχωβας οι Έλληνες είχαν ελάχιστες απώλειες: 4 νεκρούς και 9 ελαφρά τραυματίες.

Την επομένη της μάχης, 25 Νοεμβρίου, ο Καραϊσκάκης, ακολουθώντας το παλαιό φρικιαστικό έθιμο των Τούρκων, έστησε σ’ ένα λόφο, ορατό από το Μαντείο των Δελφών, τρόπαιο σε σχήμα κόλουρου κώνου με 300 κεφάλια των εχθρών του και με την επιγραφή: «Τρόπαιον των Ελλήνων κατά των βαρβάρων Οθωμανών ανεγερθέν κατά το 1826 έτος Νοεμβρίου 24· Εν Αράχωβα». Συγχρόνως, έστειλε στην κυβέρνηση, που έδρευε στην Αίγινα, τα κεφάλια του Μουστάμπεη και του κεχαγιάμπεη, καθώς και 12 αιχμάλωτους τούρκους αξιωματικούς.

Ο Καραϊσκάκης ανήγγειλε τη μεγάλη νίκη στην κυβέρνηση με επιστολή, την οποία υπέγραψαν όλοι οι οπλαρχηγοί και οι αξιωματικοί που πήραν μέρος στη μάχη. Τα ονόματά τους διέσωσε ο αγωνιστής, συγγραφέας και πολιτικός Νικόλαος Σπηλιάδης (1785-1862) και είναι τα εξής, με τη σειρά υπογραφής της επιστολής: