Δεν ξεχνώ. Και δεν θα αφήσω τον φασισμό να ξαναγραφτεί ως
«αντισυστημισμός»
Υπάρχει κάτι βαθιά επικίνδυνο στον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται σήμερα να
«ξεπλυθεί» ο φασισμός μέσα από τα social media.
Η φυλακή παρουσιάζεται ως παράσημο.
Η καταδίκη ως απόδειξη ότι «τον φοβήθηκε το σύστημα».
Ο ναζιστής ως «αντισυστημικός».
Και η Ιστορία συμπυκνώνεται σε ένα βίντεο δεκαπέντε δευτερολέπτων.
Ένας άνθρωπος εμφανίζεται χαμογελαστός, γυμνασμένος, αμετανόητος και το
μήνυμα είναι απλό: «δεν λύγισε, τα έβαλε με το σύστημα και πλήρωσε το τίμημα».
Μόνο που λείπει το σημαντικότερο:
Τι ακριβώς εκπροσωπεί.
Λείπει η Χρυσή Αυγή.
Λείπει η ναζιστική ιδεολογία.
Λείπει η οργανωμένη βία.
Λείπουν τα θύματα.
Λείπει η Ιστορία.
Και εδώ για μένα τα πράγματα είναι ακόμη πιο ξεκάθαρα.
Κατάγομαι από το Δίστομο Βοιωτίας.
Και αυτό δεν είναι μια απλή πληροφορία για την καταγωγή μου. Είναι ο λόγος που
δεν μπορώ να αντιμετωπίζω τον ναζισμό σαν μια ακόμη «ακραία πολιτική άποψη».
Γιατί το Δίστομο μου θυμίζει τι συμβαίνει όταν μια ιδεολογία που χωρίζει τους
ανθρώπους σε «ανώτερους» και «κατώτερους», σε «δικούς μας» και «εχθρούς»,
παύει να είναι σύνθημα και γίνεται πράξη.
Στις 10 Ιουνίου 1944, στο Δίστομο, αυτή η ιδεολογία είχε πραγματικά πρόσωπα,
πραγματικά όπλα και πραγματικά θύματα.
Το Δίστομο είναι μνήμη.
Είναι οι άνθρωποι που δολοφονήθηκαν.
Είναι οι οικογένειες που ξεκληρίστηκαν.
Είναι ένα ολόκληρο χωριό που γνώρισε τη φρίκη της ναζιστικής θηριωδίας.
Γι' αυτό για μένα ο ναζισμός δεν είναι θεωρία. Είναι μνήμη.
Δεν είναι «άποψη». Είναι προειδοποίηση.
Δεν είναι «αντισυστημισμός». Είναι η ιδεολογία που η Ιστορία μάς έχει δείξει πού
μπορεί να οδηγήσει.
Και ακριβώς γι αυτό δεν μπορώ να παρακολουθώ αδιάφορα την προσπάθεια να
παρουσιαστεί σήμερα ως «μαγκιά» ή «αντισυστημική στάση» ένα πρόσωπο που
συνδέεται - και μάλιστα ως ηγετικό στέλεχος - με τη Χρυσή Αυγή.
Υπάρχει, άλλωστε, κάτι που δεν μπορεί να διαγραφεί ούτε από τα social media ούτε
από την πολιτική προπαγάνδα:
η Χρυσή Αυγή κρίθηκε από τη Δικαιοσύνη.
Δεν μιλάμε απλώς για πολιτική αντιπαράθεση. Η δικαστική διαδικασία εξέτασε τη
δράση της οργάνωσης, τη δομή της, συγκεκριμένες πράξεις και συγκεκριμένες
ευθύνες. Ο Ηλίας Κασιδιάρης καταδικάστηκε για ένταξη και διεύθυνση της
εγκληματικής οργάνωσης «Λαϊκός Σύνδεσμος – Χρυσή Αυγή».
Αυτό έχει τεράστια σημασία.
Γιατί όταν κάποιος προσπαθεί να μετατρέψει μια καταδίκη σε «παράσημο
αντισυστημικότητας», παρακάμπτει ακριβώς αυτό που κρίθηκε: όχι η
αντιπαράθεση με το πολιτικό σύστημα, αλλά συγκεκριμένες πράξεις και η
συμμετοχή σε μια εγκληματική οργάνωση.
Επομένως, δεν πρόκειται να δεχθώ να αποκοπεί ο Κασιδιάρης από τη Χρυσή Αυγή
και την ιστορία της και να εμφανιστεί απλώς ως ένας «διωκόμενος
αντισυστημικός».
Δεν είναι αυτή ολόκληρη η εικόνα. Και η Ιστορία δεν είναι προαιρετικό κομμάτι
της εικόνας.
Ο φασισμός δεν γίνεται δημοκρατία επειδή συμμετέχει σε εκλογές.
Ο ναζισμός δεν γίνεται ελευθερία επειδή στρέφεται εναντίον του «συστήματος».
Και μια δικαστική καταδίκη δεν μετατρέπεται σε πολιτικό παράσημο επειδή
κάποιος αποφάσισε να τη διηγηθεί έτσι στα social media.
Για μένα, το Δίστομο είναι ακριβώς το αντίθετο αυτής της λογικής.
Το Δίστομο μου θυμίζει ότι πίσω από τις ιδεολογίες υπάρχουν άνθρωποι.
Ότι πίσω από τη ρητορική του μίσους μπορούν να έρθουν πράξεις.
Ότι όταν ο «διαφορετικός» μετατρέπεται σε εχθρό, όταν η ανθρώπινη αξία παύει να
θεωρείται αυτονόητη και όταν η βία παρουσιάζεται ως θεμιτό πολιτικό εργαλείο, η
κοινωνία βρίσκεται σε πραγματικό κίνδυνο.
Εγώ δεν έχω την πολυτέλεια να το ξεχάσω.
Όχι επειδή κατάγομαι απλώς από έναν τόπο με μια βαριά ιστορία.
Αλλά επειδή το Δίστομο μου έχει κληροδοτήσει μια ευθύνη:
να μην επιτρέψω να γίνει η λήθη άλλοθι για τον εξωραϊσμό.
Να μην αφήσω τη ναζιστική ιδεολογία να επιστρέψει μεταμφιεσμένη σε «μαγκιά».
Να μην επιτρέψω η βία να βαφτιστεί «αντισυστημικότητα».
Να μην επιτρέψω οι νεκροί να γίνουν υποσημείωση κάτω από ένα βίντεο δεκαπέντε
δευτερολέπτων.
Και κυρίως, να μη δεχθώ την ιδέα ότι επειδή ένας νέος άνθρωπος δεν έζησε εκείνη
την εποχή, πρέπει να του παραδώσουμε τη λειψή εκδοχή της Ιστορίας που του
σερβίρει ο αλγόριθμος.
Έχουμε υποχρέωση να του δείξουμε και τι βρίσκεται έξω από το κάδρο.
Τον Παύλο Φύσσα.
Τα θύματα της ναζιστικής βίας.
Τη Χρυσή Αυγή.
Τη δικαστική της καταδίκη.
Και το Δίστομο.
Γιατί το Δίστομο δεν είναι απλώς το παρελθόν μου.
Είναι η δική μου υπενθύμιση για το πού μπορεί να οδηγήσει ο φασισμός όταν του
επιτρέπουμε να εμφανίζεται ως κάτι ακίνδυνο, «αντισυστημικό» ή απλώς
«διαφορετικό».
Γι' αυτό παίρνω θέση.
Ως άνθρωπος.
Ως δημοκράτης.
Και ως άνθρωπος που κατάγεται από έναν τόπο μαρτυρίου του ναζισμού.
Ο φασισμός δεν είναι μαγκιά.
Ο ναζισμός δεν είναι αντισυστημικότητα.
Η βία δεν είναι πολιτική λεβεντιά.
Και η Ιστορία δεν ξαναγράφεται για χάρη κανενός αλγορίθμου.
Δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να παρακολουθώ αδρανής να παρουσιάζεται ο
ναζισμός ως «μαγκιά».
Γιατί ξέρω τι σημαίνει ναζισμός.
Το ξέρει το Δίστομο.
Το ξέρουν τα Καλάβρυτα.
Το ξέρει η Κάνδανος.
Το ξέρουν τα μαρτυρικά χωριά και οι οικογένειες των θυμάτων.
Το ξέρει η Ελλάδα.
Το ξέρει η Ευρώπη.
Το ξέρει η Ιστορία.
