Λόγια του τζακιού
Το πρωινό ψιλόχιονο μάς ξύπνησε νωρίς σήμερα. Αχάραγα ακόμα το τζάκι ανάβει, ο καφές ετοιμάζεται, το μυαλό του αμέριμνου συνταξιούχου αρχίζει το σεργιάνι στο παλιαντζίδικο της μνήμης:
…Αποβραδίς οι ετοιμασίες. Όλοι κάναν το κουμάντο τους. Η γάτα νίβεται, στρώνουν τα μικροπούλια, βελάζουν στο μαντρί τα ζωντανά, του χιονιά αλάθευτα προμηνύματα. Ξύλα άφθονα δίπλα στη σόμπα, το φτυάρι πίσω από την εξώπορτα, τα στρωσίδια διπλά. «Θα μας ασπρίσει απόψε». Το λέει και ο Καζαμίας.
Στο χάραμα οι αισθήσεις ξυπνούν μία μία. Η ακοή από το θόρυβο της μάνας που ανάβει τη σόμπα και το φτυάρισμα της αυλής. Η αφή από την ξυλιασμένη μύτη και τ΄ αυτιά που τη νύχτα ξεχνιούνταν έξω από τη βελέντζα. Όλες οι χαραμάδες στα ξύλινα πορτοπαράθυρα έμπαζαν. Θέρμανση-μόνωση υψηλών προδιαγραφών. Η όσφρηση από τον καπνό της σόμπας που τον γυρίζει πίσω στο δωμάτιο ο βοριάς. Και τέλος η όραση, σαν πετάς τη βελέντζα και τρέχεις στο παραθύρι ν΄ αγναντέψεις τον λευκό μουσαφίρη. Ο κομπογιαννάκος βολτάρει ξεπαγιασμένος στα ξέχιονα της αυλής.
Στο ένα χέρι το ξύλο, στο άλλο η τσάντα και ντουγρού για το σχολείο. Γλίστρες και πατινάζ στο δρόμο. Πού να κλείσει το σχολείο με είκοσι πόντους χιονάκι! Για μεσημεριανό τσιγαρίδες ή λουκάνικο με αυγά. Να μην το ΄χει παράπονο κι η γεύση. Όλη η μέρα πέρναγε στο μεγάλο δωμάτιο με τη σόμπα. Το υπόλοιπο σπίτι «Σιβηρία». Πάνω στη σόμπα μόνιμα το τσουκάλι με το ζεστό νερό. Για το νίψιμο και για το μαγείρεμα. Το πλύσιμο των δοντιών άγνωστο πράμα. Η επίσκεψη στον υπαίθριο καμπινέ, μαρτύριο. Ανοίγεις την πόρτα και απολάς την ...κάνουλα. Όχι θα σκάσεις! Το μπάνιο του Σαββάτου παίρνει αναβολή για την άλλη βδομάδα.
Νυχτέρια το βράδυ με τους κοντογειτόνους. Μακριές κι ατέλειωτες εκείνες οι νύχτες. Ιστορίες από τον πόλεμο, μουραπάδες, κουτσομπολιά. Ένας ζεστός τραχανάς πριν τον ύπνο ημερώνει την ψυχή και το σώμα
Σβήνει το φως. Το κιλίμι κάτω από την τραγοβέλεντζα για να μην τσιμπάει. Η έγνοια των γονιών να μη σβήσει η σόμπα, μην παγώσουν οι βρύσες. Αναλογίζεσαι τα αυριανά παιχνίδια με το χιονιά, τα παγωμένα γλειφιντζούρια που κρέμονται στα κεραμίδια, τα τσακαλόνια για τ΄ αγριοπούλια. Η ελπίδα πως δεν θα έχει μάθημα για λίγες μέρες, σε παραδίδει, ανάλαφρο, στην αγκαλιά του Ορφέα...
-Βάλε κανένα ξύλο στο τζάκι, θα σβήσει!
Η γνώριμη φωνή διακόπτει το από πολυθρόνας μισοκοιμισμένο σεργιάνι.
Από κ. Βασίλη Κανέλλο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ.